Zasada praworządności – według art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stwierdzenie to wyraża istotę zasady praworządności, którą jest związanie organów administracji publicznej prawem. Fakt związania tych organów prawem i obowiązek stania na straży praworządności oznacza m.in. że organowi nie wolno naruszać norm prawnych, które zostały prawidłowo ustanowione. Jednak zasada, że wszystko, co nie jest prawem zakazane jest dozwolone, nie może prowadzić do zawyżającego interpretowania kompetencji organów administracji publicznej.
Zasada prawdy obiektywnej – według art. 7 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego „organy administracyjne podejmują wszelkie kroki niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy”. Wynika z tego, że organ administracyjny powinien dążyć do wszechstronnego zbadania wszelkich istotnych okoliczności, mogących mieć wpływ na treść decyzji czy innych władczych działań administracji oraz do wyjaśnienia rzeczywistych treści, stosunków faktycznych i prawnych. Ta szczególna zasada jest następnie rozwinięta w zasadzie szczególnego postępowania dowodowego, który nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Zasada uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli – art. 7 k.p.a. zawiera nakaz uwzględniania i harmonizowania interesu strony i interesu publicznego. Uwzględnienie to powinno dokonywać się w granicach prawa z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych.
Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i pogłębiania kultury prawnej – zaufanie obywateli do organów administracji państwowej decyduje o sile państwa i skuteczności jego działania, zwłaszcza przy rozstrzyganiu trudnych i złożonych spraw gospodarczych. Dlatego w tym zakresie istotne znaczenie mają zasady: równości wobec prawa, domniemania słuszności prawnego interesu przedsiębiorców, zaufania do obywatela, bilansu kosztów i korzyści, służby publicznej, pewności w sferze stosowania prawa oraz kultura organizacji, pracy administracji i kwalifikacje merytoryczne i moralne kadry urzędniczej.
Zasada udzielania pomocy prawnej –według art. 9 k.p.a. „organy administracji państwowej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego”. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wskazówek i wyjaśnień. Organowi administracji nie wolno wykorzystywać nieznajomości prawa przez stronę. Zasada ta jest szczególnie ważna w związku z kształtowaniem się nowego porządku gospodarczego, z dużą niestabilnością niektórych rozwiązań dotyczących stosunków gospodarczych.
Inne: zasada udziału stron w postępowaniu, przekonywania i troski o dobro wspólne, szybkości i prostoty, nakłaniania do ugody, pisemności, dwuinstancyjności, trwałości decyzji, sądowej kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych.

To szczególna forma upoważnienia przez ustawę organów administracji publicznej do określonego zachowania się – działania lub zaniechania. Organ może wybrać spośród dwu lub więcej przewidzianych przez ustawę, równowartościowych prawnie rozwiązań. Zakres uznania administracyjnego organu administracji publicznej jest obecnie ograniczony ogólnymi zasadami prawa administracyjnego i innymi przepisami tego kodeksu. Sfera uznania administracyjnego nie jest strefą dowolności działania i wyboru organów administracji publicznej dlatego organ administracji publicznej ma obowiązek wnikliwego uzasadnienia wyboru jednego z przyjętych rozwiązań i wskazania dlaczego nie wybrał drugiego.

Podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne i dozwolone każdemu na równych prawach. Zasada równości wewnętrznej – gwarantuje jednakowe traktowanie przedsiębiorców krajowych, bez względu na formę prawną wykonywania działalności gospodarczej oraz rodzaju własności. Zasada równości zewnętrznej – przyznaje takie same prawa i obowiązki przedsiębiorcom krajowym i zagranicznym. Według art. 32 ustęp 1 Konstytucji RP, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zasada ta dopuszcza w pewnych sytuacjach odmienne traktowanie przedsiębiorców. Zasada równości przedsiębiorców oznacza także równość w zakresie: wyboru formy organizacyjnej, obowiązków ubezpieczeniowych, podatkowych itp. Wyjątkiem od zasady równości w zakresie podejmowania działalności gospodarczej jest wykonywanie tej działalności przy utrzymaniu monopolu państwowego.

Jest to cecha konstytutywna gospodarki rynkowej, podstawa nowego ustroju społeczno-gospodarczego. Zawarta jest w prawie działalności gospodarczej: „podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa”. Wolność gospodarczą – można określić jako domniemanie swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, jeśli co innego nie wynika z przepisów ustawowych.
Na pojęcie wolności gospodarczej składa się zespół różnych wolności i praw, jak: prawo własności, prawo do przedsiębiorczości, prawo do wolnej i równej konkurencji, itd. Charakter poszczególnych praw decyduje o charakterze wolności gospodarczej i jej zakresie. Konstytucja RP w art. 20 stanowi, że społeczna gospodarka rynkowa, oparta na wolności działalności gospodarczej i własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego RP. Natomiast zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności gospodarczej jest dopuszczane tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Podstawową gwarancją, która umożliwi funkcjonowanie wolności działalności gospodarczej musi być: stabilne ustawodawstwo, apolityczny charakter kształtowania i stosowania mechanizmów funkcjonowania gospodarki państwa.